Δεν μπορώ να της πω όχι, μα δεν μπορώ να τη δεχτώ

Τώρα δε θα πω ψέματα.
Ούτε θα κοιτάζω σκεφτικά,
για να πιστέψει κάποιος
πως είμαι ειλικρινής.

Τώρα δεν είναι ώρα.
Στο φόντο του τελευταίου τραγουδιού
δεν έμεινε στιγμή για τις συνηθισμένες πόζες.
Η τελετουργία δεν περιμένει.

Να, τώρα θα μπουν με την ετυμηγορία.
Με άσπρες ποδιές.
(Ίσως προς τιμήν Της;)

Να.
Ώρα να μου δώσουν εξιτήριο —
απελπιστική, λένε, η κατάσταση
(ανάσαινε ήρεμα).

Τώρα θα το δεχτώ.
Θα σηκωθώ και θα φύγω.
Κι αν κάνουν λάθος;
Μήπως είναι μόνο έκζεμα;

Μα αυτοί δε θα πουν ψέματα.
Ούτε θα με κοιτάζουν σκεφτικά,
για να τους πιστέψω
πως είναι ειλικρινείς.

Τώρα δεν είναι ακόμα ώρα.
Κι αυτό δεν είναι το τελευταίο τραγούδι...

Να, αύριο θα μπουν με την ετυμηγορία.
Με άσπρες ποδιές.
(Ίσως προς τιμήν Της;)

Ώρα να μου δώσουν εξιτήριο —
απελπιστική, λένε, η κατάσταση
(ανάσαινε ήρεμα)...

Καλά. Είναι σαφές.
Πια ανασαίνω ήρεμα.

Ώρα για το «My Way».
Μα τι να τραγουδήσω;
Με όλη την αξιοπρέπεια.
Όπως ορίζει η τελετουργία...

Ίσως κάτι σύντομο;
(κι εγώ ήθελα να τραγουδώ όλη τη ζωή)
από την αρχή ως το τέλος.
Και πάνω απ’ όλα, ξανά.

Μα αφού το τέλος είναι κοντά,
πια ανασαίνω ήρεμα.

Αύριο το πρωί θα μάθω.

2004