Άνεμος και χειρονομίες

Πίσω από τις λέξεις δεν κρύβεται τίποτα.
Όλα είναι μέσα τους. Σε καθεμιά.
Και στη σειρά τους και στις τελείες.

Μπορούμε να τις πούμε με χίλιους κι έναν τρόπους
και τίποτα παραπάνω.
Ύστερα να τις ψιθυρίσουμε, να τραυλίσουμε, να τις ξεφυσήξουμε βραχνά…
Να τις διαβάσουμε ξανά και ξανά,
απ’ την αρχή κι απ’ την αρχή…

Και ανάμεσα στις γραμμές δεν κρύβεται τίποτα.
Ούτε μουσική ούτε άνεμος.
Να, κοίτα — η μουσική κι ο άνεμος δεν γεννιούνται ανάμεσα σε γραμμές.

Ό,τι είναι διφορούμενο έχει απλωθεί σε ένα τραπέζι.
Το τραπέζι που κάποτε στρώναμε μαζί
από πείνα κι από αγάπη.

Πρόσφατα, χωρίς να σωπάσουμε, κι ώστε να μη χρειαστεί,
βρήκαμε τον χαμένο τρόπο να αισθανόμαστε
ο ένας τον άλλον κι ο καθένας τον εαυτό του

χωρίς να γράφουμε, χωρίς να μιλάμε.
Χωρίς τις χειρονομίες. Γιατί πέρα από τις λέξεις,

μετά τα αγγίγματα και τα κουνήματα των χεριών
και πριν από το φιλί μας του αποχαιρετισμού,
βρήκαμε τον άφωνο τρόπο να καταλαβαινόμαστε,
ο καθένας από μέσα του κι ο ένας για τον άλλον.