Διάλογοι μετά το ξύπνημα και πριν από τον ύπνο

Χρόνια πολλά, ΑυγΉ!
Οι φράχτες έστρωσαν κιόλας τις σκιές τους…
Μέσα από τα λέπια της πράσινης μπογιάς
ένα σκουληκάκι έβγαλε το κεφάλι
κι αναζήτησε φρέσκια δροσιά,
λίμνες στα παγκάκια.

Βήματα στις πέτρες του κήπου
πέρασαν.
Μια σύντομη παύση πριν από το τρίξιμο
μιας πόρτας
και πάλι σιωπή.

Τα αηδόνια τη μύρισαν και την κατάπιαν.
Το σκουληκάκι ήπιε βιαστικά ώσπου χόρτασε
και κάθισε στο παγκάκι ευχαριστημένο
που είναι ο πρώτος ακροατής του Σοπέν
για σήμερα. Μετά από μένα.

Χρόνια πολλά, Μέρα!
Να διαβάσουμε μαζί σήμερα Μπόρχες;
Ή τον Τύπο; Ό,τι σ’ αρέσει.
Η διαφορά είναι στο μέγεθος
του χάρτινου σώματος. Και στο χρώμα των εξωφύλλων.
Για σένα.
Κι εμένα; Τι για μένα, Μέρα;
Εγώ δεν έχω σήμερα γενέθλια.
Εσύ κοίτα τον εαυτό σου,
έτσι κι αλλιώς δεν έχεις πολύ χρόνο.
Σαν άντρας σε άντρα σου το λέω…

Δεν σου αντιμιλάω!
Βλέπω πώς χάνεις τον καιρό σου και μου φαίνεται αστείο
και λυπάμαι για σένα. Τόσον καιρό είμαστε φίλοι…
Ορίστε;
Καλά, εντάξει. Τουλάχιστον εγώ για σένα…
Κάνε ό,τι ξέρεις, κι ας γίνει ό,τι θέλεις εσύ…

Χρόνια πολλά, Βράδυ!
Και καλησπέρα!
Πού είναι τα μανικετόκουμπά μου;
Εκείνα τα τετράγωνα… Ναι;
Δεν είμαστε οικογένεια, έτσι είναι…
Μα δεν θυμάμαι πού είναι.
Καλά, θα σηκώσω τα μανίκια.
Και δεν είναι αλήθεια πως είναι βρόμικα.
Ελάχιστα λερωμένα.

Αυτό είναι πρόβλημα μόνο για σένα.
Εγώ λυπάμαι για τα κουμπιά…

Όχι, δεν θα βγω αξύριστος.
Ας μην αρχίσουμε πάλι, σε παρακαλώ!
Μη ζηλεύεις ακριβώς αυτήν.
Ναι. Δεν θα βγω με τη Νύχτα,
παρόλο που σήμερα έχει γενέθλια
και πρέπει τουλάχιστον να της τηλεφωνήσω…

Χα… Σ’ ευχαριστώ! Πού τα βρήκες;

2008