Στον βυθό του λευκού φωτός

Καθαρό λευκό
όσο μια χαραμάδα
μέσα στο κατάμαυρο.
Από μέσα του περνάς στις μύτες των ποδιών
εσύ!

Ήσυχα και λευκά σαν ποίηση γυναίκας
του χαϊδεύεις τα μαλλιά
κι ο έρωτάς του ξαφνιάζεται,
νιώθοντας την αγάπη σου
πόσο ήσυχα τον χαϊδεύει.

Και στα μάγουλά του ξεκινά η ντροπή
κόκκινη, που δεν ήταν τόσο καθαρά λευκός
ώστε να σ’ αγαπήσει δίχως φόβο,
πριν η αγάπη σου
αρχίσει να τον ντροπιάζει.

Μα εσύ θα του τα συγχωρέσεις όλα
και πιο πολύ το ότι πάντα
θα αρχίζει τη νύχτα του μαζί σου.
Ακόμη κι εκείνη όπου θα δει
μια μικρή, μακρινή κουκκίδα
καθαρό λευκό
σαν χαραμάδα.

2007