Νέος Ήλιος

άσκηση πάνω στον Ελύτη

Χαραγμένες μέρες πρωτοεπισκέφτηκαν το μέτωπό μου
πριν από καιρό
Με άσπρα μαλλιά κι άσπρα όνειρα
πρόσφατα θυμήθηκα πάλι την άχνα των απογευμάτων

του καλοκαιριού, της ψηλής ταράτσας, του καναπέ
και του σπασμένου τραπεζιού φορτωμένου με χαρτοπετσέτες
των γλάρων και του τραγουδιού τους, του κύματος που δεν ακουγόταν
απ’ την κίνηση στους δρόμους

Τότε ο ήλιος ήταν νέος σαν κι εμένα
και δεν έκαιγε τα μάτια και τις σκέψεις
σαν σπουργίτια τσιμπολογούσαν λίγο λίγο
και πετούσαν τρομαγμένες από κάθε περαστικό

Μόνο μια ισχνή υποψία
καμιά φορά πίσω απ’ τις κατεβασμένες κουρτίνες
εκεί όπου ποτέ δεν είχα πατήσει πέρα
από το διαισθητό στο υποπτευόμενο
πως τελειότητα είναι η αίσθηση να δημιουργείς

Θα ’ταν σίγουρα βωμός-χίμαιρα
κυνηγημένο όνειρο ενός πράου σαλιγκαριού

Εκείνες οι τρεις γυναίκες μοίραζαν τα χαρτιά
στο λεωφορείο σιωπηλά και δεν κοιτάζονταν ήξεραν
όσο εγώ και λίγο παραπάνω μα τι
ένιωθαν; Γήινα; Ίσως. Δεν τις ρώτησα.

Κι η παγωνιά είναι εδώ. Είναι απ’ τον δρόμο του βορρά.
Και τα σκούρα φύλλα, χτυπημένα στο τζάμι, κι η ανάμνηση
πως επιστρέφω όλα
με βρίσκουν πάντα ξανά

Η μουσική σταμάτησε το άσπρο τραπεζομάντιλο είναι μεθυσμένο
Σαν τελειωμένος ξεραμένος πίνακας
και χαραγμένες στο μέτωπο μέρες άσπρες
σκέψεις στα μαλλιά τόσο είναι
παλιά όλα. Μια πόρτα άνοιξε. Κατέβηκα στο σπίτι.

2007