Κανείς δεν ξαναγεννιέται

Όταν βγάζετε τα λευκά φύλλα
που σας βάζουν σε πειρασμό να τα βιάσετε
με όλο το μίσος της μαστοριάς σας
Κι ύστερα, όταν τα διαβάζετε
μ’ ένα αναμμένο τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα,
λίγο ηρεμημένοι και ανασαίνοντας βαριά

κι ακόμη αργότερα, όταν πια δεν σας αρέσουν
και σκέφτεστε αν θα παραδεχτείτε πως ο καρπός είναι δικός σας,
κι αφού στερήσετε από τον εαυτό σας κληρονόμο
κι από εκείνα γονιό,
κλοτσώντας τη σπασμένη σπείρα
προς την τελειότητα,
γκρινιάζοντας και σιγοτραγουδώντας στο μπάνιο
την ώρα που πλένεστε,

η στερεμένη πηγή του τραγουδιού σας —
μακριά, για να μην το ακούσετε,
ξαναγεννιέται για χάρη σας.