Πορτρέτο ενός ανθρώπου που τον νιώθω σαν μικρό αρπακτικό

Έχει φορτωθεί στην πλάτη του
τη βρόμικη κουβέρτα του παρελθόντος του.
και δεν ξέρει πώς να την κρύψει.
Μεταχειρίζεται
με βαρετά διαλείμματα
ανάμεσα στις ανάσες —
διάφανες λέξεις.

Με αναποφάσιστες ματιές
και χέρια που διστάζουν
σε μια αβέβαιη χειρονομία και
μια χλιαρή χειραψία.

Μια βρόμικη κουβέρτα
σκεπάζει τους ώμους του
με τους κολλημένους λεκέδες
των περασμένων χρόνων —
ποτισμένη με τη μυρωδιά
ψεμάτων, αμφιβολιών,
μικροκλοπών
(προσοχής
κι αβγών απ’ το κοτέτσι),
ραμμένη με κλωστές από
πονηρή απάτη.

Ένα σκοτεινό φως
αναβλύζει απ’ τα μάτια του.
Προδίδει μικρές επιθυμίες,
αρπακτική όρεξη…
και την πλήρη βεβαιότητα
πως η μικρή λεία
έχει ανάγκη από ένα μικρό αρπακτικό.