Μάθημα χρόνου

— Ποιος θα μάθει;
— Αυτός που σκέφτηκα.
— Κι εκείνος πώς είναι; Είναι παιδί;
***

Θα μάθει.
Χρειάζονται ακόμα
άγγελοι και δαίμονες
να παίξουν μαζί του.
Σαν μερικά παιδιά
που το ’σκασαν απ’ το μάθημα του χρόνου.

Θα ξεχάσει.
Χρειάζεται ακόμα
ν’ αφουγκραστεί κάποιον θεό
που δεν παίζει πια
το καλό και το κακό,
το ζεστό και το κρύο,
σκοτεινό, φωτεινό και γενικά…
μα παίζει μουσική τόσο ωραία,
που του ’ρχεται να επινοήσει λόγια
για να σιγοτραγουδά μαζί.

Θα μάθει
πως δεν πρέπει
τίποτα ποτέ να σταματά
και πως ούτε ο θάνατος
πρέπει,
ακόμα κι άρρωστος,
να πεθαίνει.

Θα μάθει να ξεχνά
φωνές, και γέλια.
Περιφρόνηση και δόξα.
Θα μάθει να συγχωρεί
φίλους κι εχθρούς.
Να κάνει φασαρία.
Να παίζει το παιδί,
να γερνά.

Και στο τέλος της μέρας που πέρασε,
γυρνώντας στο μάθημα του χρόνου,
τους φόβους του θα νανουρίσει.
Παιχνίδια — στιγμές θα παρατάξει
πάνω στο μαξιλάρι
και μέσα στα όνειρα που λαγοκοιμούνται.