Το μονοπάτι ως τον άσπρο γάτο

Εκείνα τα ανθισμένα δέντρα στις δυο πλευρές του δρόμου
κάλυπταν υπέροχα το κενό ανάμεσα στα δύο σημεία
της αναχώρησης και της άφιξης,
που, με τη σειρά τους, κάπως, δικαιολογούσαν τα δέντρα ανάμεσά τους.
Φυσικά, το φανταζόμουν.
Πατούσα πάνω σ’ εκείνες τις πλάκες με σιγουριά,
πράγμα που τους χάριζε μια σημαντική ύπαρξη.

Κι η αίσθηση σκηνής και θεάματος,
αλλιώς, θα μπορούσε να είναι ψευδαίσθηση;
Στην άκρη του θόλου απ’ τα ανθισμένα δέντρα,
στο δεύτερο σκαλί, δίπλα στον θάμνο,
με μαζεμένη την ουρά κι ακίνητος στη φωτογραφία,
ο άσπρος γάτος, χωρίς περιφρόνηση,
κοίταζε επίμονα κάτι πίσω απ’ τον ώμο μου.

Κάθε μου στροφή τώρα
για έλεγχο
ή από περιττή περιέργεια
θα ήταν γελοία άχρηστη.
Η φωτογραφία ήταν λίγων ημερών.