Μιλώ μόνο μ’ εσένα

Μιλώ μόνο μ’ εσένα,
γιατί δεν είναι κανείς.

Κάποτε τις σπείρες
δεν τις έφτιαχναν
για να εμβαθύνουμε
στις καμπύλες τους,
αλλά για να γλιστράμε
στις στροφές
και χωρίς την αίσθηση
κοφτερών ακμών
να κατεβαίνουμε
προς τα κάτω,
να ανεβαίνουμε
προς τα πάνω.

Μιλώ μόνο μ’ εσένα,
όταν δεν είναι κανείς.

Στη θέση του τρίτου πίνακα
στο τρίπτυχο της επικοινωνίας μας
τοποθέτησαν δήθεν
τους κοινούς μας ενεστώτες.
Μα εμείς γνωριζόμαστε
και δεν πιστεύουμε
πως υπάρχει τρίτος τόπος
ή τρίτος χρόνος,
τιμωρημένος από κάποιο
λερωμένο και ζαρωμένο
κι άγνωστο,
και ξένο και βεβιασμένο
και πρησμένο,
και που κρυφοκοιτάζει γουρλωμένο
πίσω απ’ τις επινοήσεις του
φτιασιδωμένο τρίτο πρόσωπο
κάποιου απ’ τους αριθμούς.

Μιλώ μόνο μ’ εσένα,
μόλις νιώσω πως δεν είναι κανείς.

Και τις περισσότερες φορές αγγίζω
αδιάφορα κάποια αντικείμενα.
Όσο να παίζω με κάτι
όσο σου μιλώ,
όσο ξανατακτοποιώ ράφια
κι όσο περιχύνω το χέρι μου
με το νερό που ξεχείλισε απ’ το μπρίκι.
Τυχαίο σκίρτημα μόνο είναι τούτη η συνάντηση.
Εφήμερο κοίταγμα μέσα στο σκοτάδι.

2009