Ποιμενικό και αγροτικό

Μπορώ, ακόμη κι αν χτυπώ, ν’ ανοίξω
πόρτα κλειδωμένη με κλειδί-περιφρόνηση;
Με τη σκόνη των βημάτων μου σιγά να λογομαχήσω;
Πυραμίδα με φοβία για τον χρόνο να χτίσω;

Κι αν έψαχνα, πάλι δεν θα κατάφερνα
να βρω τις εφτά διαφορές μέσα στον φθόνο.
Λύνω καινούργια παζλ. Απ’ την αρχή
μαζεύω σκόνη, άχυρα πάνω στην κουβέρτα —
αναμνήσεις από πικνίκ κι απ’ τη χαρά του σώματος.
Ανάμνηση από δέντρο στο ποτάμι και πλάι στην αγάπη.