Μπέλλα

Τριγύρνα πάλι γύρω από το μονοπάτι στη λόχμη
Μετάφερε τα χρώματα του μαντιλιού σου από αμάξι σε αμάξι
Σταμάτα για λίγο στα σιντριβάνια, μακριά από την ακτή
Και κολύμπα ανοιχτά προς το γυμνό νησί

Έχεις γη κάτω από τα πόδια, μα είναι πολύ βαθιά
κι έχεις ακόμη πολύ καιρό — ακόμη όσο έχεις
Προσγείωσε την κάμπια σου ανάμεσα στα ξερά χορτάρια
άναψε τη φωτιά μ’ ένα μπατζάκι και μια πλεξούδα και ζεστάσου

με την ανάσα σου, που πάλι μυρίζει βρύα.

Είναι φωτεινά πλάι στον δρόμο — μόνο που δρόμος δεν υπάρχει
Κι είναι ένα συνηθισμένο καλοκαίρι. Ως την ακτή και μέσα μας.
Ο άντρας που σε είχε δεν σε θυμάται πια
Εγώ, που σε θυμάμαι, δεν σε επιθύμησα,
φίλη μου.

Ξεκουράσου και μη νομίζεις πως θα αφήσω το επιτύμβιο
να μου ξεφύγει, όπως ξεφεύγουν τα χέρια σου.
Αυτό το απόγευμα δεν μπόρεσα να βρω τον τάφο σου,
μα όταν ξανάρθω, πάλι θα σε αναζητήσω

και θα σου πω κάτι ανάλαφρο, κάτι που δεν δεσμεύει.