Η Γενεύη τον χειμώνα

Το νερό χυνόταν στο νερό,
μα έμοιαζαν δύο εντελώς διαφορετικές ουσίες.

Η μία ήρεμη και σιωπηλή, γι’ αυτό και βαθιά.
Η άλλη βιαστική και διάφανη, ορμητική
προς την κατασταλαγμένη αδελφή της.

Ο χρόνος που τις είχε χωρίσει
ήταν ήρεμος μέσα στη δύναμή του.
Η ώρα του θα ερχόταν ξανά.

Στην όχθη ένα νεαρό μαύρο κορίτσι
στοίβαζε κιβώτια με γάλα,
για να το μοιραστεί με τους Ελβετούς συμπολίτες του.

Κανείς δεν ενδιαφερόταν για τον άλλον:
ούτε τα δυο νερά για το κορίτσι, ούτε εκείνο
για ό,τι τους συνέβαινε.

Από καιρό πια, από τη γειτονική γέφυρα,
οι γάτες δεν παρατηρούσαν αυτό το κομμάτι της ζωής.