Υπερβολικά μεγάλη, μοναδική και μόνη

Δεν σε χωρούν αυτές οι έρημοι
ούτε αυτές οι άδειες θάλασσες.
Ζώα του δάσους μυρίζουν
τα βήματά σου σ’ ένα μονοπάτι του δάσους.

Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο κι ανάμεσα σ’ άλλα οράματα
και στα ποτάμια της σκέψης κολυμπάς.

Σπείρα από ένα χρωματιστό χαμόγελο
και κόκκος άμμου στον λαιμό σου,
κι όταν σε πάρει ο άνεμος,
είσαι μια χιονόμπαλα που λιώνει.

Και μας αφήνεις να σε πλησιάσουμε
σαν σοφό ζώο που ξέρει
πότε υπάρχει κίνδυνος
και πότε πλούσια βοσκή.

Είμαστε κάποτε παιδιά σου,
κι άλλοτε ανεπιθύμητοι επισκέπτες
που φεύγουν με θιγμένο χαμόγελο
μακριά από σένα,
αλήθεια.