Μινιατούρα

— Έχω μια ιδέα…

— Ναι, καλά. Ιδέες άφθονες.

Και τα «παξιμάδια» θα τις υλοποιήσουν —

θυμήσου τι σου λέω.

— Ποια είναι πάλι αυτά τα «παξιμάδια»;

— Ε, είναι αυτοί που σηκώνονται το πρωί

και κάθονται να υλοποιούν διάφορες ιδέες,

ενώ σ’ εμάς ακόμα πέφτουν οι τσίμπλες μέσα στους καφέδες.

— Α, αυτοί θα ’ναι κάτι πολύ «σκληρά καρύδια»…

— Ε ναι. Αυτοί μετράνε τον χρόνο

σε λεφτά το λεπτό και

σε ποσοστό την ώρα. Δώσ’ τους μια ιδέα

και θα σου τη μετατρέψουν σε πληρωμένη πρακτική,

ενώ εσύ ακόμα την κοιτάς από πίσω κι από μπρος…

— Ε, εγώ δεν θα τους τη δώσω, ρε…

— Ρε, εσύ απλώς μοιράσου τη με κάποιον,

με μένα, ας πούμε, κι αυτοί ήδη της τυπώνουν

το μπαρκόντ της ιδέας σου…

— Άντε ρε. Νόμιζα πως τουλάχιστον εσύ είσαι

φίλος μου…

— Έλα τώρα…

Τι θες να πεις;

Εγώ το είπα σαν παράδειγμα.

Δεν σηκώνομαι δα τώρα από δω και πάω

κάπου να διαλαλήσω την ιδέα σου.

Άσε που ποιος ξέρει τι ιδέα έχεις

ίσα ίσα σήμερα το πρωί.

— Ρε, δεν είναι κακή…

— Ε, αφού δεν είναι κακή, κοίτα τη από μπρος κι από πίσω

και πιάσ’ την από κάπου να κάνεις κάτι.

— Ρε, στραβά ξύπνησες σήμερα το πρωί.

Κάποια παράνοια, κάποια κόλαση…

— Ναι, καλά. Κι αύριο, όταν δεις την ιδέα σου

υλοποιημένη από κάποιον, πάλι τα ίδια θα μου ψέλνεις…

Κράτα την για τον εαυτό σου την ιδέα και υλοποίησέ τη όπως γουστάρεις,

εγώ συνεχίζω τον καφέ μου.

— Ήθελα να τη μοιραστώ…

— Ε, αυτό σου λέω, ρε… Μην το κάνεις.