Η ικανότητα της δημιουργίας ως ελευθερία

Με τι να συγκρίνω
την αίσθηση της ελευθερίας,
που είναι τόσο πλήρης και πυκνή;
Δεν είναι από φάρμακα,
ούτε εξαιτίας ανθρώπων
ή ψευδαισθήσεων,
φαντασιώσεων
ή εγκεφαλικού τραύματος.

Ούτε η ζωή που πέρασε
την ξεκλείδωσε με
μαγικό κλειδί.
Τα γεγονότα κυλούν
σε ινδιάνικη γραμμή
και δεν ενδιαφέρονται
για μας...

Δεν την προκαλεί,
δεν την καταπνίγει,
δεν την ενισχύει
τίποτα.

Ούτε η μοναξιά,
ούτε η συντροφικότητα.

Κάθεται εκεί μέσα.
Κάνει βόλτα εκεί έξω.
Ύστερα φεύγει.
Την παρακολουθώ.

Δεν λέω αντίο
όταν απομακρύνεται.
Δεν την περιμένω να γυρίσει.

Εμείς οι δυο μπορούμε να δίνουμε τα χέρια
και παρόλο που είναι πολύ πιο παλιά από μένα,
δεν κάνει τη μεγάλη,
ή την πιο... γαλάζια, ας πούμε
(τίποτα τέτοιο)

Μα όταν είμαστε μαζί
ξέρει πως εγώ είμαι
το πινέλο, κι εκείνη τα χρώματα.
(Και κάθε λογής άλλες συγκρίσεις)
Ή κάτι τέτοιο

Κι εγώ ξέρω πως και στους δυο μας
δεν μας καίγεται καρφί.
Δεν έχουμε χρόνο να κοιταζόμαστε
απ’ έξω,
και να κάνουμε τις ψυχές που φεύγουν εντυπωσιακά,
κάνοντας κύκλους πάνω από εγκαταλειμμένα σώματα.