Πρόγραμμα

Τώρα γράφω σιγά σιγά το σενάριό μου.
Δεν είναι πολύ ενδιαφέρον,
αλλά το ξαναγράφω.
Συχνά.

Το τσαλακώνω και το πετάω.
Κάθομαι να σκεφτώ ήσυχα
στον «χρόνο ανάμεσα»
(στα γραψίματα και στα τσαλακώματα)
και ξανακάθομαι να γράψω το σενάριό μου.
Μα στην ουσία φαντάζομαι ότι σκηνοθετώ.
Μετά τσαλακώνω και βγαίνω βιαστικά.

Περπατάω πάνω σε κάτι πλάκες
και ακούω μουσική.
Αναρωτιέμαι γιατί κουτσαίνω λίγο.
Κάθομαι να πιω νερό.
Κοιτάζω τον σκύλο στα πόδια
μιας γυναίκας.

Γυρίζω και κάθομαι να γράψω.
«Γενικοί όροι χρήσης ιστότοπου».
Σηκώνομαι (αλλά δεν μπορώ να τους τσαλακώσω...)
Φτιάχνω ένα ικεμπάνα.
(Όχι. Αυτό μόνο το φαντάζομαι.)
Μεταφράζω δύο σελίδες.

Μου ’ρχεται να βγω.
Βγαίνω. Αλλά μόνο στη βεράντα.
Γυρίζω. Διαβάζω.
Σταματάω να διαβάζω.
Ανοίγω το e-banking.
Μεταφέρω χρήματα.
Ελέγχω αν έχω λάβει χρήματα.
Πίνω νερό και ακούω μουσική.
40 φορές ένα τραγούδι,
40 φορές ένα τραγούδι, 40 φορές ένα τραγούδι, 40 φορές.
Ε ναι. Μου άρεσε.
Βγάζω τα σκουπίδια,
αγοράζω τσιγάρα και καφέ.
Καπνίζω και κουβεντιάζω με την πωλήτρια.
Της εξηγώ το νόημα των πτώσεων.
Νιώθω ότι κάνω λάθος
και περιγράφω τις λειτουργίες της αιτιατικής.
Στα γερμανικά.

Γυρίζω και κάθομαι να διαβάσω ένα διήγημα.
Κάτι... . Δεν μου ’ρχεται να διαβάσω.
Κάθομαι να γράψω ένα κεφάλαιο από άλλη ιστορία.
Μα μου γυρίζει στο κεφάλι ένα δίστιχο από
ένα ανορθόδοξο σονέτο. Δεν πίνω νερό και δεν το γράφω.

Βλέπω μια συνέντευξη. 20 γυναίκες εξηγούν πόσο τεχνητοί είναι οι άντρες. Πού και πού βάζουν μια αντρική φωνή. Άντρες δεν συμμετέχουν.
Ε, για τον απόντα όλα λέγονται...

Μετά βλέπω μια συνέντευξη.
Μια κοπέλα εξηγεί στην τηλεόραση
ότι εδώ και πάνω από έναν χρόνο έχει πετάξει την τηλεόρασή της.
Σοβαρά.
Κι εγώ την είδα ως το τέλος.

Πίνω νερό. Με χάπια. Βγαίνω.
Γυρίζω και κάθομαι να γράψω περιγραφή θέσης εργασίας.
Δεν την τελειώνω. Δεν την έχω σκεφτεί ακόμα.
Ψάχνω μουσική.
Θυμάμαι το τραγούδι και το ακούω 80 φορές.

Φτιάχνω μια βάση δεδομένων.
Κοιτάζω από το παράθυρο και τη βελτιστοποιώ.
Καταγράφω επιχειρησιακή λογική.
Δημιουργώ επιχειρησιακή λογική.
Ψάχνω λογική μέσα στην επιχειρησιακή λογική.
Πίνω νερό.
Φαντάζομαι κάτι αρωματικό.

Παίρνω τηλέφωνο.
Μιλάω. Ακούω.
Μετά κάθομαι να πιω νερό.
Εξετάζω τη δομή ενός διακομιστή
και γράφω τρία email.
Τα στέλνω και σηκώνομαι να περπατήσω λίγο.
Κουτσαίνω και ξύνομαι.
Πρέπει να πάω στον οδοντίατρο.
Μα δεν μου ’ρχεται να πάω και μόνο ξύνομαι.

Ενώ τρίβω τα μάτια μου
προσπαθώ να πιω νερό.
Και πνίγομαι, φυσικά.
Σκέφτομαι το πιο πολύτιμο κατά τους Ιάπωνες.
Τον ύπνο.

Μα δεν νυστάζω.
Γράφω μερικές γραμμές.
Εγκαθιστώ τέσσερα προγράμματα.
Θυμάμαι μεσαιωνικές παροιμίες.
Παίζω ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι.
(Πρέπει να περάσω το αυτοκίνητο από ΚΤΕΟ).
Μα δεν μου ’ρχεται να πάω και δεν πάω.

Παίρνω τηλέφωνο και μιλάω.
Πίνω νερό.
Δεν νυστάζω.
Κάθομαι και γράφω κάτι.
Ανοίγω και κλείνω το ραδιόφωνο.
Σηκώνω το τηλέφωνο. Δύο φορές.
Κανονίζω δύο επαγγελματικά ραντεβού.
Κι ένα από περιέργεια.
Κοιτάζω κάποια πρόσοψη.
Φαντάζομαι ότι κάνω ποδήλατο.
Διαβάζω, σκέφτομαι και ψάχνω λογική στη σωτηρία μέσω της ομορφιάς.
Σηκώνομαι και βγαίνω.