Βραδινό τραγούδι

«Θα φύγω από τον κόσμο,
όπως ακριβώς ήρθα — άστεγος,
ήρεμος σαν το τραγούδι
που φέρνει μια περιττή ανάμνηση.»

«Ορφανό τραγούδι», Ντ. Ντεμπελιάνοβ

Κάποτε θα με κυκλώνουν φευγαλέες αναμνήσεις
και θα στεγνώνω το νερό στα αδύναμα μάτια.
Θα τσαλακώνω σαν φύλλα τις πεσμένες μέρες μου.
Θα ’χουν αλάτι μέσα και θα πικρίζουν.

Στον ίσκιο του χρόνου θα ξαπλώσω.
Θα κοιτάζω από μακριά όσο θέλω.
Το χέρι μου το τρεμάμενο — θα το απλώσω
και θ’ αγγίζω μέσα από ένα χαμόγελο τις περασμένες μέρες.

Και δεν θα μου χρειάζονται αναμνήσεις για μπαστούνια,
ούτε παλιά πράγματα για δεκανίκια, ούτε γυαλιά.
Θα είμαι εκεί, στον κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος από λέξεις,
όπου στο σώμα μου κουβαλούσα και ψυχή.

Τότε κι εκεί όπου μ’ άγγιζαν τ’ αστεία,
κι άναβα από επιθυμίες και γελούσα ως την παραφροσύνη.
Σε βράδια που άρχιζαν τα παιχνίδια,
και σε νύχτες ζεστασιάς, αγγίγματος και πάθους.

Θα βρεθώ ξανά σε δρόμους άγνωστους
να σταματώ σε ξένες πόλεις,
να κυνηγώ σκόνες, μύθους και μυστικά.
Θα συναντώ καινούργιους ανθρώπους, καινούργιες φωνές.

Μα αυτή η μαγεία δεν θα με γυρίσει πια
σε χαμένους τόπους, σε ξεχασμένες ομίχλες,
αν και έρχεται τη νύχτα για να μ’ αγκαλιάσει,
να με ξυπνήσει, μετά να με κοιτά και να σωπαίνει.

Θα σηκωθώ ξανά το πρωί, ψυχρός και περιποιημένος,
στον καθρέφτη θα δω τα μάτια — τα δικά μου μάτια,
για μια στιγμή θα τα γνωρίσω. Κι εκείνα θα με τρομάξουν,
κοκκινισμένα ακόμα, μα σχεδόν σβησμένα.

Με μεγάλη δρασκελιά θα διαβώ τις αναμνήσεις. Και το κατώφλι.
Θα χαμογελάσω σ’ έναν γείτονα. Κι εκείνος θα χαιρετήσει.
«Οι μαγείες…» θα σκεφτώ,
«…καλύτερα να μένουν στους μάγους…»,
θα σηκώσω τους ώμους κι ο χρόνος θα συνεχίσει.

2009