Σαλόνι με τζάκι τη νύχτα

Τικ, τικ, τικ,
γλιστρά το εκκρεμές όλο και πιο κοντά.

Κάθε ταλάντωση είναι λίγο άνιση
και μ’ αναγκάζει να τεντώνω τ’ αυτιά.

Τρίκ, τρικ-τρικ… τρικ-τρικ…
του κάνει σιγόντο το παρκέ.

Κάτω από τα βήματα του ύπνου
δυο σκιών.

Σςς, σςς, σςς,
λένε οι κουρτίνες

μπροστά στο τρυφερό φως
του φαναριού, λυγισμένου αφύσικα προς τα έξω.

Ντιν, ντιν, ντιν,
προσθέτουν οι κρυστάλλινες μπάλες.

Άδειες, όπως από καιρό
δεν τους επιτρεπόταν.

Η μουσκεμένη ρητινώδης σιωπή
μας υπαινίσσεται πως η μέρα

είναι κοντά.

Στη σιλουέτα της μέρας
τις σιλουέτες δεν ξεχωρίζω.

Τουπ… τουπ-τουπ… τουπ-τουπ…