Περισσότερο από ποτάμι, λιγότερο από ρυάκι

Το νιώθεις πάνω απ’ το στομάχι,
δίπλα στον ουρανίσκο,
κάτω απ’ τον ουρανό
και πάνω απ’ την επιφάνεια του καλντεριμιού,
στις γούβες των σκαλοπατιών,
σαν παλίρροια στο μέτωπο.

Πιάνεται
απ’ την πλάτη
και σέρνεται
προς τον σβέρκο
χοροπηδηχτά.

Στρίβει, γυρίζει και σηκώνει
τα μπατζάκια και τα μανίκια.

Κι η τακτοποιημένη ζωή
αναδιατάσσεται. Ζωντανά.

Αλλάζει χρώμα.
Η ζεστασιά του σφυγμού.
Η γεύση.
Το βράχνιασμα της ανάσας.
Η γεύση του σάλιου.
Η κατάποση.

Το ιδρωμένο χέρι στεγνώνει
Ο μορφασμός ενός τσιμεντένιου χαμόγελου
θρυμματίζεται σε άμμο
πάνω στις πέτρες
Τα μάτια θυμούνται
πώς φτιάχνεται ένα ποτάμι
από δάκρυα,
πόνο
κι ευτυχία.

Τα βήματα ξαφνιάζονται
απ’ τη θύμηση πως είναι ζωντανά.