Στάχτη στα πέλματα

Στα καρβουνιασμένα σου πέλματα έχω καρφώσει το βλέμμα, φίλε.
Πάλι μπέρδεψες το νερό με τη φωτιά; Όχι πως δεν θα βουλιάζαμε...

Μα, πάλι... να, το πλοίο ήδη πλησιάζει στο λιμάνι.
Φόρεσε κάτι. Βάλε τα άσπρα πανιά πάνω στα κάρβουνα.

Να μαυρίσουν. Ή κάρφωσε τον σταυρό σου στη μέση του αμπελιού.
Και μαζί θα τρομάξουμε τις τρυγήτρες. Και τις κουρούνες.

Μα, πάλι... τι ψάθινα καπέλα έχουμε ετοιμάσει...
και πώς το πλοίο ήδη πλησιάζει στο λιμάνι.

Θα πηδήξουμε στην προκυμαία με χαμόγελα ως τ’ αυτιά.
Και τις αφέλειες κάτω απ’ τα γείσα. Θα τρέξουμε προς το ηλιοβασίλεμα.

Θα κυλιστούμε στην άμμο και θα πλυθούμε στο νερό.
Το αλμυρό. Για να πονέσει το αλάτι. Από μοναξιά. Όταν στεγνώσουμε.

Όταν περιπλανηθούμε στη θράκα. Στη λάβα. Στο στόμα του ηφαιστείου.
Στο μάτι του τυφώνα. Στην υπέροχη γαλήνη της θύελλας που βασιλεύει.

Στάχτη είναι μόνο στα πέλματα. Σε στάχτη, φίλε, κάνουμε το νερό.