Μια κυρία πάντα τη συνοδεύεις

Γιατί να σε προσβάλω
με καμιά φράση
«Είναι έτσι κι αλλιώς»,
«Είναι τέτοια και τέτοια»

Κανείς δεν μου κάνει ερωτήσεις.

Δεν θα σε περιγράψω.
Ούτε θα σε ζωγραφίσω με σκιές.

Δεν θα σε τραγουδήσω φάλτσα.

Καλύτερα να καθίσω λίγο
στις ραγισμένες πλάκες
δίπλα στον πάγκο με τα παγωτά

και το γλυκόξινο ρύζι
στο τετράγωνο κουτί
πάνω στα γόνατά μου

να μου προλέγει
ένα γλυκόξινο μέλλον…

Και να μου μυρίζει αφρό,
καφέ, πατατούλες,
θόρυβο περαστικών…

Θα καθίσεις;
Όπως θέλεις…

Και πώς να σε φωνάζω χαϊδευτικά;

«Φίλη μου»;
Ακριβή μου, αγαπημένη;
Ψυχήαγαπημένηακριβή;
Καρδιά μου; Πώς;

Να μη σε φωνάζω καθόλου;

Δεν βιαζόμαστε να φύγουμε, έτσι;
Όχι, δεν λέω πως δεν είσαι όμορφη.
Μόνο γριά σαν τον κόσμο. Αλίμονο.
Κιόλας; Ώρα ν’ αποχαιρετιστούμε;

Ναι; Ε, ναι. Μόλις ήρθες.
Και φεύγεις; Και δεν είναι ευγενικό;
Να μη συνοδεύσω την κυρία,
κι ας είναι η κυρία αυτή ο Θάνατος;