Διακοπές

Αν σου πω τώρα:
«Πιάσε τις βαλίτσες σου! Φεύγουμε».
Θα απολαύσω τα μάτια σου,
ξαφνιασμένα κι ερωτηματικά.
Και θα χαμογελάσω.

Δεν θα πάμε για ξεκούραση.
Πρώτα θα πάμε στον Χρυσό Λέοντα
και θα χαζεύουμε τα πρωινά τα κανάλια.

Ύστερα θ’ ανέβουμε
σ’ ένα από εκείνα τα μεγάλα καράβια
που έχουν όλη την πολυτέλεια του κόσμου,
κι εμείς θα μένουμε στο κατάστρωμα
και θα φωτογραφίζουμε φιόρδ.

Και την εικοστή μέρα,
ξεπαγιασμένοι κι ευχαριστημένοι,
θα πετάξουμε για τη Νότια Αφρική.
Θα κουβαληθούμε απρόσκλητοι
στον αγαπημένο μου ξάδερφο,
που δεν έχω ακούσει
εδώ κι είκοσι χρόνια.
Πριν βρούμε
ένα ξεχαρβαλωμένο τζιπάκι
και το βάλουμε στα πόδια προς τα μέσα,
προς τα ορυχεία και τα οροπέδια.

Και δεν θα γυρίσουμε.
Έναν ολόκληρο χειμώνα.
Από κει θα πάμε στη Ζανζιβάρη,
να ζήσουμε λίγο στις αμμουδερές παραλίες
ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Θα ψαρεύουμε και θα κολυμπάμε
ώσπου να μας σιχαθεί η άγρια ζωή.

Και το φθινόπωρο θα κεράσουμε από ένα ποτό
τα κορίτσια στην Ταϊβάν.
Και θα χαμογελάμε στις προτάσεις τους.
Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί
στην Ταϊβάν. Ό,τι κάνεις να συμβεί. Άλλοτε, ό,τι σου κάνουν να συμβεί.

Και τα νησιά του Ειρηνικού;
Κι η Νότια Αμερική;
Φυσικά, μα τώρα κοιμήσου, είναι αργά,
κι αύριο θα συνεχίσω να σου λέω.