Λουλούδια σε σπασμένο καθρέφτη

Ο άνεμος ξύνει ακατάπαυστα.
Κι οι κύκλοι χαράζουν τους κύκλους τους.
Είναι περισσότερο τραγούδι,
μα οι ήχοι δεν σβήνουν,
δεν περνούν.

Είναι ο αιώνιος κύκλος του ήχου
στην αιώνια ακοή του κλειστού χώρου
ανάμεσα στα θραύσματα του καθρέφτη
που κράτησε τον ψίθυρο πολύχρωμων λουλουδιών
καθρεφτισμένων τη στιγμή που έσπασε.

Μεθυσμένα από το κόψιμο
κι από το ένα το άλλο,
απλωμένα στα κοφτερά κομμάτια,
μαραίνονται,
τραγουδούν με τον ψίθυρο
των κομμένων τους μίσχων,
μεθούν τα χωράφια
της αντανάκλασης
με ανάσα κοριτσιού,
άρωμα παπαρούνας
και τριαντάφυλλα.

Εκεί η δυσωδία της ανάσας μου σταματά.