Τραγούδι για τον καλό Ρομέν και τα φύλλα του σημειωματάριού του

Εκ μέρους του Ρομέν Γκαρί ή κάποιου από τα ψευδώνυμά του.

Πώς ήρθες να μείνεις μαζί μου;
Με τη χαριτωμένη σου αφέλεια.
Με τη γοητεία στις κινήσεις σου
αφού σηκωνόσουν απ’ το κρεβάτι.

Ακόμα περπατάμε στις αποτραβηγμένες παραλίες του Ρίο.
Μακριά από το τελευταίο σου μεθύσι και από τον τελευταίο μου
πυροβολισμό.
Στη μέση της άμμου που μας γοητεύει.

Και με το βλέμμα στο ρομαντικό σενάριο
των χρόνων μας μαζί.

Μα πρέπει να σ’ αφήσω σ’ αυτό το πλάνο.
Το γραφείο μου έχει φουσκώσει από λευκά φύλλα.
Το δωμάτιο εργασίας μου ύποπτα δεν σε ζηλεύει.
(Έπρεπε αυτό να μου θυμίσει πως η επιθυμία μου για τέλειες σχέσεις
είναι δική μου, μα και όλων αυταπάτη; Πως λέω ψέματα στον εαυτό μου απολύτως συνειδητά,
πως έχω ανάγκη από κάθε ψέμα μου, γιατί είναι χίλιες φορές πιο αληθινά
από τις πραγματικές, ορθολογικές σταγονίτσες λάδι στην κάννη του άδειου σου μπουκαλιού
και από τις λέξεις με τις οποίες σε περιγράφει ο λαιμός του στεγνού περιστρόφου.

Καταραμένο γραφείο-εγώ. Και καταραμένο τραπέζι-εγώ. Δεν θέλω να είμαι λέξεις-εγώ.
Θέλω να είμαι ταινία-εγώ.
Χα, και τι μ’ αυτό; Θα το σκάσω αβέβαια και θα γυρίσω ένοχα στον εαυτό μου-εγώ. Δεν έχει ξεμπέρδεμα. Δεν έχει δραπέτευση. Μόνο δραπέτευση-εγώ. Αυτή δεν μου χρησιμεύει.

Ας ποζάρουμε πάλι. Αυτή η φωτογραφία από το Ρίο θα δείχνει ωραία σε ορθογώνια κορνίζα.
Πού είσαι;