Το φως στις επτά το πρωί, στις οκτώ το πρωί, στις εννιά το βράδυ

Κοιτάω τούτον τον ουρανό μπροστά μου
πώς με βάζει να ζωγραφίζω
το φως στις επτά το πρωί,
στις οκτώ το πρωί, στις εννιά το βράδυ
Κι από την ανοιχτή μου πόρτα
να μπουν τα χρώματα της στιγμής
και οι λέξεις κι η σιωπηλή παρουσία
της τσιγγάνας που ψαχουλεύει στους κάδους,

κι η ταχύτητα του τρεξίματος
κι ο θόρυβος από κόρνες κι από αέρα,
κι η βροχή κι οι σταγόνες
που ξεπλένουν τις επιγραφές στο νεκροταφείο μας,

κι η βαθιά φωνή από
«Την αμαρτωλή αγάπη του αγιογράφου Ζαχαρία»,
η μυρωδιά απ’ τις μασχάλες μου,
δάκρυα από καπνό,
δάκρυα από συγκίνηση,
τα παιδικά παιχνίδια στην πίσω αυλή μας
(κύριε, μας δίνετε πάλι την μπάλα;),

και το φως στις οκτώ το πρωί,
στις δώδεκα το μεσημέρι και
στις εννιά το βράδυ

και το άγγιγμα των περαστικών
μ’ ένα «συγγνώμη...» που δεν βλέπει,
μυρωδιά από τσάι
κι ευωδιά από τον ανθό της πρώιμης φλαμουριάς
και το χρώμα των ανθισμένων κλαδιών

τα βρόμικα παράθυρα
στη βρόμικη πόλη μου,
και το φως μέσα μου το πρωί,
στις δώδεκα το μεσημέρι
και στις εννιά το βράδυ
πώς να ζωγραφίσω
τούτον τον ουρανό μπροστά μου,
που κοιτάω;