Μόνο για λίγο καιρό

Αυτό πρέπει να είναι κάποιου είδους εντύπωση. Τα είδη μου κουτσαίνουν λιγάκι.

Μερικοί μεγάλοι χαρταετοί είχαν υψωθεί στον νυχτερινό ουρανό. Ο νυχτερινός ουρανός φωτιζόταν έντονα από το ολόφωτο στρογγυλό φεγγάρι, που μπαίνει σε αυτή την ιστορία επειδή είχε την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να γίνει ηρωίδα, κι όχι επειδή έλαμπε τόσο στρογγυλά και με ανατολίτικη χλιδή.

Οι χαρταετοί είχαν ορμήσει προς τις κορφές των πεύκων και αιωρούνταν άτακτα. Πώς κατάφερναν να ορμούν και να αιωρούνται ταυτόχρονα έμενε νυχτερινό αίνιγμα. Τα χρώματά τους χάνονταν στο φεγγαρόφωτο. Το σχήμα τους ήταν αποδεκτό.

Με τον ήχο από το πλατάγισμα των ουρών τους, ο αγροτικός δρόμος ελισσόταν περίπου μισή μονάδα μέτρησης της επιλογής σας κι ύστερα τελείωνε μπροστά στην πινακίδα «Ζώνη προστασίας υδάτων. Απαγορεύεται η διέλευση». Οι ζώνες προστασίας υδάτων δεν ήταν φιλόξενες. Οι χαρταετοί δεν πολυνοιάζονταν. Έπαιρναν φόρα προς το απαγορευμένο κομμάτι του ουρανού πάνω από τη Ζώνη προστασίας και διασκέδαζαν παραβιάζοντας τις πινακίδες. Κάποιος είχε πετάξει τους χαρταετούς ήδη πριν από 22 χρόνια, περιγράφοντάς τους σε ένα παράλογο διήγημα. Αργότερα ο συγγραφέας πέθανε και οι χαρταετοί απελευθερώθηκαν από το κείμενο, εγκαταστάθηκαν στους πρόποδες του βουνού κι αφιερώθηκαν στη νυχτερινή αιώρηση με ορμή. Κυρίως για χάρη των αιωροπτέρων. Μερικοί και για χάρη των αλεξιπτώτων πλαγιάς, αν και για τα αλεξίπτωτα πλαγιάς κυκλοφορούσε η φήμη ότι δεν είναι και πολύ σταθερά στη ζωή…

Μετά τον θάνατο του συγγραφέα του αρχικού κειμένου, το φεγγάρι έταξε να μην πέσει σε νέα σελήνη ώσπου να παντρέψει και τον τελευταίο από τους ορφανεμένους χαρταετούς. Μόνοι, χωρίς τον συγγραφέα τους, έμοιαζαν κάπως άτοποι πάνω από τον σκονισμένο δρόμο. Φέρονταν σαν χαμένα παιδιά που βρέθηκαν σε ξένα γενέθλια. Ήταν ακόμη μία φαινομενικότητα. Και τις φαινομενικότητες τις έπαιρναν πολύ στα σοβαρά. Όταν έμαθαν για το τάμα του με τεράστια έκπληξη, οι χαρταετοί προσπάθησαν να του εξηγήσουν ότι δεν είναι παιδιά του συγγραφέα. Ότι δεν νιώθουν ορφανοί και δεν έχουν παραδοσιακές αντιλήψεις για τους κανόνες της πτήσης. Ότι η μεσονύχτια αιώρηση είναι καλός τρόπος να περνά η ώρα, αν και όχι αρκετά πατριαρχικός στον χαρακτήρα. Το φεγγάρι προσπάθησε να καταλάβει κι υποχώρησε λίγο, αρχίζοντας να επιμένει μόνο στην τήρηση ορισμένων κανόνων υγιεινής και στη δημόσια αναγγελία των αρραβώνων.

Αργότερα μέσα στον χρόνο, η Ζώνη προστασίας υδάτων πλημμύρισε τον σκονισμένο δρόμο, βύθισε τους κορμούς από τις γύρω οξιές και τα πεύκα και, μ’ ένα ελαφρώς ματαιόδοξο πλατσούρισμα, δέχτηκε να καθρεφτίζει τις σκιές των χαρταετών, που άλλαζαν συχνά. Την ίδια εποχή το φεγγάρι, βγαλμένο πια από τη ζώνη άνεσής του, άρχισε να υποψιάζεται ότι αυτό θα ήταν το πιο χρήσιμο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει για τους χαρταετούς. Να τους εξασφαλίζει σκιές που αλλάζουν, όσο εκείνοι διασκέδαζαν αιωρούμενοι πότε διστακτικά και πότε ορμητικά.