Βόλτα

Αυτό μπορεί να είναι δοκίμιο. Οι κατηγορίες μου κουτσαίνουν λιγάκι.

Δεν τις θέλω αυτές τις ιστορίες. Δεν τις θέλω. Δεν μου λένε τίποτα. Κι εγώ τίποτα δεν τους λέω. Δεν τις ακούω και δεν τους μιλώ. Γι’ αυτό ας δείξουμε αμοιβαία ανεκτικότητα κι ας αφήσουμε ο ένας τον άλλον ήσυχο.

Εγώ πάω βόλτα, κι εκείνες μένουν εδώ. Όταν γυρίσω θα ήθελα να μην είναι εδώ. Αν γίνεται… Ναι. Να του δίνουν.

Γιατί δεν τους το λέω κατευθείαν; Δεν ακούνε. Είναι τόσο απασχολημένες να διηγούνται τον εαυτό τους, που δεν έχουν χρόνο να ακούσουν τίποτε άλλο.

Να που ήδη κάνω βόλτα σε κάποιο λιβάδι και νιώθω με απόλαυση τα λόγια τους να σβήνουν πίσω από τις φτέρνες μου… Βήμα, βήμα, βήμα, τουπ, τουπ, τουπ… Πια δεν ακούγονται καθόλου. Τώρα θα προσπαθήσουν να με βρουν, γιατί προτιμούν να έχουν ακροατές. Αλαζονικές εγωίστριες. Δεν τις νοιάζει καθόλου που μου είναι βαρετές, περιττές και ενοχλητικές. Το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι να υπάρχει κάποιος να τις ακούει. Κι επιμένουν πως δεν είναι ευγενικό να μην τις ακούς. Σας έχω γραμμένες, θα πω εγώ. Τόσο χρόνο μου έφαγαν όσο τις άκουγα, που κοντεύω να σιχαθώ τον εαυτό μου. Μα όχι πια. Ευχαριστώ, θα πω εγώ σε τέτοια κουλτούρα και σε τέτοια ανατροφή… Ναρκισσιστικές, επίπεδες και ρηχές ιστορίες. Μπλα-μπλα, τρίχες κατσαρές… Αντίο, κι αν ξανά τις ακούσω πίσω από καμιά γωνία να σιγοτραγουδάνε σαν χαλασμένη λατέρνα, θα τις κουρέψω κοντά, θα τους μουτζουρώσω το μακιγιάζ και τις υπόλοιπες μπογίτσες, τις προτάσεις και τα επιφωνήματά τους, που πασχίζουν να κρύψουν ότι δεν διηγούνται τίποτα, ότι δεν έχουν ιστορία…, μόνο λέξεις.