Αποκατάσταση

Τρίβω με γυαλόχαρτο ξεφλουδισμένη μπογιά
πέντε στρώσεων
κι ακούω το κύμα της άμμου.

Κι εγώ θέλω ν’ ανοίξω τα πανιά,
να μου κλείσει το μάτι ο ήλιος
και να σκίσω το κύμα

κι η κορυφή του να βγάλει άσπρο αίμα.

Μπαλώνω τα γαλάζια πανιά
στο μοναδικό κατάρτι,
και τα πεύκα φυτρώνουν απ’ την ίδια την άμμο

και μέσα από τα μπατζάκια μου.

Ώρα με την ώρα ρίχνω την άγκυρα πιο ανοιχτά, πιο ανοιχτά —
μου αρέσει μετά να τη σηκώνω και να σαλπάρω
τη νύχτα, ενώ τα χέρια μου ξεκουράζονται απ’ τη βελόνα.

Καρφώνω στραβές σανίδες
στα στραβά ρήγματα του πάτου,
κι οι γλάροι παίζουν και ρίχνουν μια ματιά

και περιμένουν να με οδηγήσουν στα ανοιχτά
και να στριγκλίσουν «αντίο» στις αβέβαιες άμμους,
Ωραία είναι με 90 μέτρα γαλάζιο από κάτω

και χωρίς συγχώρεση.

Κόβω σκοινιά και δένω κόμπους
Δένω και την ανυπομονησία στο πουγκί
των θαλασσινών σαλιγκαριών. Κάνουμε αγώνα.

Κι η σειρήνα απ’ τον διπλανό κόλπο
νομίζει πως τριγυρνάω εδώ για χάρη της.
Δεν έχει βάρκα. Δεν ξέρει

πως το ταξίδι μου έχει σαλπάρει από καιρό.
Κι ας λιμάρω την προπέλα με σκουριασμένη λίμα,
είμαι ήδη με τους φίλους μου,

και μ’ εκείνους που ταξιδεύουν στα ανοιχτά
και γυρίζουν πίσω
και με τους άλλους είμαι ήδη.