Πορτρέτα — Ζιλ Βακονί

Στα ράφια της σκέψης του
και στις εταζέρες της μνήμης
η μαζεμένη σκόνη ήρεμα
αναπαυόταν σε κανονικές στρώσεις,
σε κομψά στρώματα,
πάνω στα οποία μετράς τα χρόνια.

Από κάτω, εξώφυλλα βιβλίων —
στέγη για τα ποντίκια,
καταφύγιο για την αράχνη και
σπίτι για τις αναμνήσεις.

Και κάποιος θα αναρωτιόταν:
«Πώς γίνεται να κύλησε τόσος χρόνος
χωρίς ν’ αφήσει πάνω του τίποτε άλλο
εκτός από μερικές κοιλάδες γύρω απ’ τα βλέφαρα;»

Κι η ίδια η σκέψη της αλλαγής,
γεννημένη από έναν ανεπιθύμητο άνεμο.
Και το ερμητικό κλείσιμο των παραθύρων —
σίγουρη αιωνιότητα —

ένα πρόσωπο που το διέκρινε ένας τυχαίος περαστικός
από το τζάμι της ταβέρνας,
φωτισμένο από πίσω από τις δυο λάμπες πάνω απ’ τον πάγκο.