Παρασκευιάτικο πορτρέτο της αγάπης

Γλιστρά κρυφά στους χιονισμένους δρόμους.
Σταματά όχι στη γωνία, αλλά έτσι απλά,
στη μέση του δρόμου της.
Τρίβεται στις νυχτερινές λάμπες,
στις ουρές των γατών,
γλιστρά στον πάγο του λιθόστρωτου
και χώνεται ανάμεσα στην ανάσα
που θα ζέσταινε τις παλάμες σου.

Γενικά κάνει ό,τι θέλει
και δεν νοιάζεται για την ευπρέπεια του παντελονιού της.
Με ψυχρά μάτια που αναρωτιέσαι
αν πέρα από την κρύα παγωνιά
καίνε με ζεστή φωτιά
ή δεν σε βλέπουν.

Ή σε βλέπουν σαν κρύα παγωνιά
που ποτέ δεν μπορεί ν’ ανάψει.