Στιγμή πόζας για φωτογραφία

Μέσα στην παρέλαση των ανολοκλήρωτων εγχειρημάτων,
στη μέση μιας κλεμμένης στιγμής,
μείναμε μόνοι ανάμεσα στους άλλους
και σκύβουμε απ’ το παράθυρο
να διακρίνουμε τη θολή μορφή
της σιγουριάς μας, που κρύβεται
πίσω από ένα δέντρο στο βάθος.

Κι αφού μείναμε να ποζάρουμε χωρίς αυτήν
στη μέση μιας χαρισμένης στιγμής,
μέσα σε καταρράκτες θορύβου,
μέσα στη βουή της φλυαρίας,
φυλαγμένοι από το άγγιγμα,
προστατευμένοι απ’ τον αόρατο τοίχο
του χαμόγελού μας που όλα τα συγχωρεί,

κάνουμε ελαφρά ένα βήμα πίσω
χωρίς να το νιώσει ο χρόνος.
Γυρίζουμε αργά το κεφάλι
χωρίς να προχωρήσει η μέρα
και σουφρώνουμε ελαφρά τα χείλη
σ’ έναν μορφασμό
αμήχανης λύπης
που ζητιανεύει κάποιου τον οίκτο.

Μόνο για μια στιγμή.
Για μια προηγούμενη στιγμή.
Πριν σταματήσει ο χρόνος,
τινάζοντας με δυσφορία απ’ το πέτο του
όλους τους στόχους μας.