Το στόμα των λέξεων

Ανοίγει και κλείνει
κάποτε χωρίς να σου μιλήσει.
Σαν να μετανιώνει
την τελευταία στιγμή.

Κι εσύ, ήδη περίεργος,
θέλεις ν’ ακούσεις

και να του εξηγήσεις πως έτσι
δεν είναι ευγενικό.

Άλλοτε καταφέρνει να ψιθυρίσει
κάποια φευγαλέα σκέψη.

Να σε σταματήσει στην κουφή
θορυβώδη μέρα σου. Να σε κάνει ν’ ακούσεις.

Κάποτε σου κόβει την ανάσα
μ’ όσα λέει. Δε θέλεις να σταματήσει.

Μπορείς να δεις πώς στις άκρες του
κυλά αίμα, γδαρμένο και τριμμένο

απ’ το να μιλά, να ξαναλέει,
να επαναλαμβάνει και να σωπαίνει.

Αν ακούσεις τον ψίθυρό του
αρκετή ώρα

αρχίζεις να θέλεις
να το φιλήσεις σαν εραστής.