Αυταπάτη και κρεμ καραμελέ

Πριν μπεις στο σπίτι μου
μη με ξυπνάς με προειδοποίηση.
Δεν έχω τη συνήθεια να ετοιμάζομαι.
Οι συνήθειές μου είναι ισχνές κι αμεταχείριστες.

Πριν μπεις στο δωμάτιο
μη με προειδοποιείς με σιγανά βήματα.

Στον ύπνο μου ούτε τα βήματα δεν ακούγονται.
Κι ένα σιγανό χτύπημα δεν είναι σήμα άδειας.

Πριν φύγεις μην κλειδώνεις πουθενά.
Δεν φυλάω τα κλειδιά μιας αυταπάτης που έκλεισε με κρότο.

Τώρα, επιτέλους, ξύπνησα απ’ τον ήχο
ή απ’ την ηχώ του — ένα δάκρυ που έσταξε.

Το νερό σκόρπισε την υγρασία του ως την πόρτα.
Ξεκλείδωτη, κλειστή πόρτα.

Λούστηκα μέσα του. Και με γυμνά πόδια
περιπλανήθηκα στον κήπο.

Στέγνωσε στο πρόσωπο και στο σώμα μου το αλάτι,
ξαπλωμένος κάτω απ’ τις ακτίνες του ήλιου που έδυε

και λευκός, στυφός, τραγανός κι ακίνητος
βυθίστηκα στη συνταγή της κρεμ καραμελέ.