Πορτρέτα. Ο άνθρωπος που παραιτήθηκε από το γραμματοκιβώτιό του

Ε, κάποτε έπρεπε να το κάνω.
Δεν μου έμενε τίποτε άλλο.
Δώδεκα χρόνια τώρα λαμβάνω σ’ αυτό
μόνο τους λογαριασμούς για το κρύο νερό και
τους άλλους απ’ αυτόν τον κλάδο της γνώσης...
Έτσι, χθες βράδυ το έλεγξα,
έβγαλα από μέσα άλλους δυο λευκούς φακέλους.
Το ξερίζωσα μαζί με τη βάση του
και το άφησα ξαπλωμένο στο πλάι
στην αποθήκη.

Εκεί θα το έχω πρόχειρο.
Θα γράφω στον εαυτό μου κάρτες από μακρινά μέρη
και θα τις ρίχνω κατευθείαν μέσα.
Θα γράφω στον εαυτό μου μακριά και σύντομα γράμματα,
προσκλήσεις σε γάμους, προσκλήσεις για χαρτιά,
μηνύματα, ειδοποιήσεις, διαφημίσεις, αγγελίες
και καταλόγους,
μικρά δέματα και ειδοποιήσεις για μεγάλα
δέματα, που θα πρέπει να πάω
να τα παραλάβω
από το ταχυδρομείο.

Να γραφτώ συνδρομητής κάπου;
(Τι ιδέα κι αυτή! Σ’ αυτήν δεν θα
ξαναγυρίσω...)

Κι όταν έχω κέφια,
θα απαντώ στον εαυτό μου με πνεύμα
στα γράμματα και στις κάρτες,
στις συνδρομές και στα παρόμοια.

Θα διαβάζω ακόμα και τον μετρητή του νερού,
του ρεύματος, της θέρμανσης και του χρόνου
και θα γράφω στον εαυτό μου λογαριασμό, που θα πληρώσω
με επιταγή ταχυδρομικώς — μαντέψτε πού θα τη ρίξω;