Ποιητής κι αεροπόρος

Στον φίλο μου τον Ίτσο

Δεν έχουμε αεροπλάνο,
ούτε έλικα, ούτε ψυγείο,
μα πιάνουμε τραγούδι απάνω
ποιητής κι αεροπόρος — οι δυο.

Ούτε πίνουμε «μονορούφι»,
ούτε τριγυρνάμε σε σπίτια,
τσουγκρίζουμε ένα, όσο να ’ρθει
το «Θεός σχωρέσ’ τον» στα χείλια.

Τσουγκρίζουμε και δεύτερο,
μα μην πάει ο νους σας αλλού…
και τα δυο είναι με μεζέ
και γεμίσαν για λόγο σωστό.

Ο ορκισμένος αεροπόρος
θα πιάσει τραγούδι,
κι ο ποιητής του, ποιητής κι αυτός,
θα μουγκρίζει αφηρημένα.

Πόσο να ’ναι ο ωκεανός;
Μας χώρισε για λίγο.
Θα τηγανίσουμε καλκάνι,
γιατί οι γυναίκες είναι έγκυες.

Από τότε ως τα τώρα
κύλησε πολύ νερό,
μα η φιλία δεν το κατάλαβε
κι έμεινε ορκισμένη.

Και θ’ αγοράσουμε αεροπλάνο.
Θα ’χει έλικα και ψυγείο.
Τραγούδι θα γράψουμε. Και στροφή
για ποιητή κι αεροπόρο αληθινό.