Οι επόμενες μέρες του Ιβάν Ντενίσοβιτς

Κι αυτός, όπως κάποιοι άλλοι λογοτεχνικοί ήρωες που σέβονται τον εαυτό τους,
για πολύ καιρό προσπαθούσε να μένει σε γνώριμα εδάφη,
στην κοσμοθεωρία του συγγραφέα του και στα γούστα των αναγνωστών του,
μα αυτά τα πράγματα μπορεί να γίνουν βαρετά με τον καιρό.
Και πόσο βαρετά μπορούν να γίνουν…
Κι έτσι, όταν ο Ιβάν Ντενίσοβιτς ένιωσε κάπως έτσι,
δεν δίστασε για πολύ. Χάραξε μια στραβή γραμμή σ’ έναν χάρτη,
πήρε τα πιο απαραίτητα και ρίχτηκε στον δρόμο.

Και όσο περισσότερο μετακινούνταν στον χώρο,
τόσο πιο σπάνια θυμόταν κάποιες παλιές του συνήθειες,
τον συγγραφέα του και τους πρώην αναγνώστες του.
Αυτό είχε και κάποια μειονεκτήματα. Δεν τον αναγνώριζαν πια.
Είχε όμως και κάποια πλεονεκτήματα. Και τι πλεονεκτήματα!

Για παράδειγμα, πήγαινε να ποντάρει σε κοκορομαχίες όποτε του κάπνιζε.
Έστρωνε χρωματιστούς κόκκους άμμου με βουδιστές μοναχούς.
(Πρέπει να ομολογήσουμε πως άντεξε μόνο μία μέρα.)
Κερνούσε βότκα κορίτσια στην Ταϊλάνδη.
Έπαιζε μεθυσμένος και πολύ φάλτσα γκάιντα στη Σερβία.
Έκλεβε καλαμπόκι στο Περού για να μην πεθάνει της πείνας.
Του άρεσε η καινούργια του ζωή και μάλιστα απορούσε
πόσο λίγο ήξερε τον εαυτό του.

Έκανε οτοστόπ από τη Φλόριντα ως την Οτάβα και πίσω,
μόνο και μόνο για να κουβεντιάσει με τους οδηγούς.
Κι επειδή δεν είχε πολλές υποχρεώσεις ούτε ιδιαίτερες φιλοδοξίες,
ερωτευόταν κάθε κορίτσι που συναντούσε,
δικαιολογώντας το με την κρίση της μέσης ηλικίας.

Έτσι ζούσε ο Ιβάν Ντενίσοβιτς την καινούργια του ζωή,
χωρίς ούτε μια στιγμή να μπει στον πειρασμό να γυρίσει στην παλιά.
Στο κάτω κάτω, η κοινή λογική
δεν έπρεπε να νικηθεί από την αμφίβολη άνεση της μυθοπλασίας.