Όταν μπερδεύω τη στάση

Όταν μπερδεύω τη στάση και κατεβαίνω σε άλλη πόλη,
ξέρω ήδη πως θα μπερδέψω και τους ανθρώπους
με τους οποίους θα πούμε «Γεια σου».
Θ’ ανταλλάξω και τις συνηθισμένες απογευματινές μου σκέψεις
με κάποια καινούργια έκπληξη στους άγνωστους δρόμους,
θα κρυφοκοιτάξω φευγαλέα στην πόρτα ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού,
θα χαμογελάσω σε έναν περαστικό που τον αφήνω να περάσει,
θα καθίσω λίγο στο καφέ που δεν θα ξαναδώ ποτέ,
διαβάζοντας ένα άχρηστο φυλλάδιο μιας άγνωστης παράστασης,
πίνοντας γουλιά γουλιά από τα φύλλα που πέφτουν και τα νέα πρόσωπα,
από τη μυρωδιά της κανέλας που κόλλησε στο πιγούνι
της νεαρής κοπέλας που μου τη φέρνει βιαστικά.
Έτσι η μοναξιά του άγνωστου τόπου είναι πιο φιλόξενη.
Και η αίσθηση του κενού — πιο γεμάτη.

Όταν μπερδέψω τη στάση και κατέβω στη δική μου πόλη,
που δεν πρόσεξε την απουσία μου,
θα χαμογελάσω στην ανάμνηση μιας καλοπερασμένης μέρας.

Θ’ ανέβω τις σκάλες ως το δωμάτιό μου και θα κοιταχτώ στον καθρέφτη,
ρωτώντας: «Πόσο συχνά πρέπει να εγκαταλείπω τα γνώριμα περιγράμματα
για να νιώσω την αχρονία, το κλείσιμο του ματιού της μοίρας και τη μυρωδιά της κανέλας;»