Η Ελισάβετ Μπαμ άναψε τον ανεμιστήρα

Αυτήν τη βιαστική δευτεροπέμπτη
κάθομαι στο περβάζι της ηλιόλουστης Κυριακής
κάτω απ’ τις σταγόνες της περασμένης βροχής.
Πίνω γουλιά γουλιά το αρωματικό τσάι.
Κουνάω τα πόδια μου στον αέρα
σαν εκκρεμές για ξε-ύπνωση.
Ανοιγοκλείνω τα μάτια στη μουσική.
Τη βλέπω. Και την ακούω ξανά
για να την κάνω να σκιρτήσει άλλη μια φορά.

Και τα λογιστικά μου μονοπάτια
μπαίνουν σε σωστές γραμμές
από αριθμητικά κοπάδια και
τριγωνομετρικές αγέλες.
Μουσκεύουν από αριθμούς και γεννούν μουσική.

Πηγαίνω να μου ρίξουν τα χαρτιά
για να χαζέψω τη χαρτορίχτρα.
Γριά και αδύνατη, μου προλέγει,
ενώ την κοιτάζω και ανασαίνω τη μυρωδιά της φαντασίας της,
που πλανιέται σε παλιές αναμνήσεις.

Πηγαίνω στο θέατρο για ν’ ακούσω
τα βηξίματα των θεατών,
κάποιο βροντερό φτάρνισμα
και το τρίξιμο των καθισμάτων.

Ύστερα
περιμένω ν’ αδειάσουν όλα,
κρύβομαι κάτω απ’ τις σειρές
και σέρνομαι, σέρνομαι…
Σειρά τη σειρά,
Σειρά τη σειρά,
για να βρω κάτι προσωπικό
που έριξε στο σκοτάδι ένας άγνωστος.