Ασβεστόλιθος, κι ακόμη ψαμμίτης

Όταν κι ο τελευταίος από εμάς δεν θα υπάρχει πια,
ένα δελφίνι κι ένας γλάρος θα καταπιούν τη μνήμη
μιας κάποιας φυλής. Ξεστρατισμένης, έρημης,
στην ακτή, από τα βράχια αποκολλημένης.

Ύστερα θα περάσουν άνθρωποι. Και θα μείνουν.
Θα κολυμπούν με τον γλάρο και το δελφίνι…
Θα σηκώσουν τις χούφτες να βραχούν
και τα χείλη τους ένα κομμάτι από εμάς θα πλύνει.