Ήλιος και ύπνος

Τώρα θα τινάξω την κουβέρτα.
Θα σηκώσω τα μπατζάκια,
θα ανασκουμπώσω τα μανίκια.
Θα κουλουριαστώ σε κουρασμένο,
αξύριστο έμβρυο.

Ύστερα θα μπει ο ήλιος.
Θα σηκώσει την άκρη του σκεπάσματος,
θα ξετυλίξει τα μανίκια,
θα κάψει τα μπατζάκια
ως τις γυμνές φτέρνες.
Και θα αστράψει στα δόντια μου.
Ελαφρά θαμπό.
Παλιόχρυσο.
Παντεσπανένιο.

Θα ονειρευτώ ελαφρόυπνα.
Πρωινοέγχορδα.
Δοξαροπιανιστικά.
Πνευστά και δωματίου.
Χωρίς εικόνες.
Μόνο ήχοι και αίσθηση.
Αμελώς κι απρόσεχτα.
Χωρίς μνήμη.
Χωρίς κακία.

Θα γυρίσω την πλάτη στον τοίχο.
Θα τεντώσω τα πόδια προς την πόρτα.
Γυμνές πατούσες θ’ ακουμπήσω
στις αχτίδες.
Θα κατέβω ξυπόλυτος στη γη,
θα μισοκλείσω μύωπα μάτια απέναντί του.
Θα περπατήσω ξανά στη δροσιά.
Θα τον παρακαλώ να μην την πιει.
Θα μ’ ακούσει, θα με τυλίξει.

Θα προσπεράσει τη σκιά μου.
Και δε θα θυμηθεί το όνειρο.