Και μόνο κούραση παίζω

Μου λείπει ο βοσκός που
παίζει στον κάμπο
το τραγούδι την άνοιξη,
ενώ εγώ μόνο κούραση στα λόγια μου
παίζω.

Πες μου, του παππού το παιδί, γιατί
με κούραση τραγουδάς τα λόγια;
Γιατί, παππού, τ’ Αη-Γιωργιού
με βρήκε πάλι στη μέση του δρόμου.
Γιατί πάλι τ’ Αη-Νικόλα
το ψάρι κολυμπούσε χωρίς εμένα.

Της Μεγάλης Παναγιάς
δεν έβγαλα το κοπάδι
να ξαποστάσει στα ψηλά λιβάδια.
Μόνο του δεν το άφησα,
δεν ήμουν κοντά στις καμπάνες,
δεν άκουσα το τραγούδι,
δεν τραγούδησα μαζί σου σιγά και φάλτσα
και με τόση πολλή αγάπη.

Τ’ Αη-Τρύφωνα του κλαδευτή γύρισα
κι από κούραση κοιμήθηκα κάτω απ’ τα κλήματα
πράσινα πια κι ακλάδευτα
μου θρόιζαν νανουριστά
και με τύλιγαν στον ίσκιο
του νέου κρασιού,
του τάματος, που δεν το ανάσανα.

Σκονισμένοι οι άδειοι δρόμοι
προς το σπίτι.

Το Πάσχα ίππευα
χωρίς να γυρίσω πίσω
και κάλπαζα προς τ’ Αη-Θοδωρού
και την ιπποδρομία που πέρασε.
Δυο λόγια ν’ ανταλλάξω
με τους χαμένους.

Γιατί, παππού, όταν
χάραξε τ’ Αη-Δημητρίου
ήμασταν πάλι εδώ εσύ κι εγώ
κι άκουγα πώς παίζεις
όχι για μένα, όχι για σένα,
μα από συνήθεια, σαν τον άνεμο.

Και θα ’ρθει, παππού, του Σταυρού
να παίξουμε μαζί
και να συναγωνιζόμαστε όλη τη χρονιά
απ’ την πρώτη γιορτή της ψυχής
ως τη δεύτερη βραδιά των τελευταίων Χριστουγέννων.

1991