Χόλχε Μπουίς Μόρχες

Δεν είχε μείνει τίποτα άλλο να σκεφτεί κανείς.
Όλες οι σκέψεις είχαν σκεφτεί.
Όλες οι λέξεις είχαν μπει σε σειρά
με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Ύστερα και τα ψηφία.
Ύστερα και τα γράμματα που δεν σχημάτιζαν λέξεις σε καμία γλώσσα.
Και στο τέλος όλοι οι ήχοι για τους οποίους δεν υπήρχαν γράμματα.
Και μετά το τέλος — όλοι οι δυνατοί αριθμοί για τους οποίους δεν είχαν επινοηθεί ψηφία.
Αμέτρητες φορές.
Το άπειρο υψωμένο σε άπειρη δύναμη.
Σαν υποψία ενός μηδενός που υπάρχει και δεν υπάρχει ταυτόχρονα.

Δεν είχε μείνει τίποτα να γίνει.
Όλα, όλα, όλα, όλα
είχαν γίνει
με όλους τους δυνατούς τρόπους,
σε όλους τους δυνατούς τόπους
και σε όλες τις δυνατές στιγμές.
(και σε όλους τους αδύνατους τόπους και στιγμές…)
(μερικές αμέτρητες φορές).

Εκείνα που δεν γίνονταν και δεν συνέβαιναν
δεν είχαν γίνει και δεν είχαν συμβεί
με κανέναν και με όλους τους τρόπους…

Οι μέρες είχαν περάσει.
Οι νύχτες είχαν κυλήσει.
Κι ύστερα πάλι. Κι ύστερα πάλι…

Δεν είχε μείνει τίποτα να νιώσει κανείς.
Όλα τα χρώματα των αισθημάτων
είχαν ζυμωθεί με όλους τους δυνατούς τρόπους
σε όλα τα μεγέθη και τις διαστάσεις
(κι ύστερα πάλι)
(μα ο δυνατός και ο αδύνατος αριθμός των επαναλήψεων είχε κι αυτός τελειώσει)

Όλοι είχαν γεννηθεί, είχαν ζήσει και πεθάνει.
Όλοι είχαν ξαναγεννηθεί σε ό,τι ήταν δυνατό
(και όχι μία φορά…)

Δεν υπήρχε ποτέ και πουθενά τίποτα και κανείς…
… κι όλα και όλοι ήταν παντού και πάντα.

… πράγμα που ήταν κάτι καινούργιο για μια σύντομη στιγμή.